Mijn plek.

Belangrijke beslissing

Ik neem een belangrijke beslissing. Misschien ga ik hier later heel veel spijt van krijgen, als het weer minder goed met mij zal gaan, maar dat is niet nu. Ik wil niet meer altijd over anorexia schrijven, mijn passie, hoef ik niet altijd te richten op dit onderwerp. Natuurlijk speelt dit een belangrijke rol in mijn leven, nog steeds helaas... Maar ik kan zoveel meer, wil zoveel meer. Ik wil artistieke dingen met jullie lezers delen, verhalen, gedichten, collages etc etc.... Daarom zeg ik dit weblog gedag, misschien een van de eerste impulsieve beslissingen in mijn leven.... Ik zal verder gaan op: www.tijdvoormezelf.blogspot.com

Hoop dat jullie blijven komen!

Ik ben er compleet klaar mee....

Het was de dag van de documentaire, vel over probleem. Ik kreeg van velen de vraag: "Goh, Amber, hoe is het nu eigenlijk met je anorexia?" Het was net alsof iedereen het op tv had gezien en aan me dacht. Ook kreeg ik diverse telefoontjes: "Amber, ik wil me er niet mee bemoeien maar vanavond....." Zelf heb ik NIET gekeken, heel bewust. Het gaat juist zo ontzettend goed met me, ik leef weer! Ik trek erop uit, ben nog weinig thuis in het weekend, heerlijk. Ik voel me zo zelfstandig, net alsof ik de wereld aankan... Ik had gelezen, dat 7 van de 9 meisjes, die ze volgden, in een kritieke toestand verkeerden. Toen had ik er al helemaal geen zin meer in.... Wie weet kijk ik het nog wel een keertje, ik wil gewoon er niet meer in meegesleept worden. Ik ben er compleet KLAAR mee....

Kom maar ongeluk! Hier ben ik!

Je hebt wel eens een dag, waarop gewoon werkelijk alles fout gaat. Zo'n dag beleefde ik vandaag.... Ten eerste werd ik wakker: Sms, mijn afspraakje ging niet door. Fijn, leuk, bedankt. Mijn moeder zei gisteren nog tegen mij: "nee amber, ik sta het niet toe dat je knoflooksaus neemt, je hebt morgen een afspraakje!" Ging ie niet door. Zocht ik een trui in de stad, niks draagbaars te vinden... Fiets ik naar huis, versnellingen kapot, dus ikke afstappen en proberen te repareren.... Viel mijn fiets met alle boeken eruit, over de brug gerold. Eenmaal thuisgekomen, wilde ik Biologie maken, was ik mijn opdrachtenboek vergeten van school mee te nemen. Daar baal ik zo ontzettend van en dan ook nog zo'n rotthema waar ik de ballen van snap en ruzie. Jahoor en ongesteld als de pest.... Kom maar ongeluk, hier ben ik!

//

Ik ben inmiddels alweer een week op school, weet nu alweer hoe het voelt. :( Maar het was wel een "prettige schoolweek" met genoeg uitdagingen, dus dat was wel ok. Nu lekker weekend, heb wel een aantal leuke plannen.... Eigenlijk gaat het wel goed met schrijven, alleen minder over de anorexia. Alhoewel ik er in de vakantie behoorlijk aan moest trekken, vooral omdat ik mijn ritme miste. Ik leef echt op een ritme, moeilijk daarbuiten. En ik begin wel een beetje onzeker weer te worden, dat heeft denk ik te maken met andere oorzaken.... Maar nu zit ik gelukkig weer in het ritme. Raar, ik heb totaal geen zin in bewegen maar moet er van mezelf wel aan komen zeg maar. Dat gaat bijna niet met dit rottige weer....  Ik moet het leven wat meer op me af laten komen, geloof ik.

Het jaar 2009

2009, een bewogen jaar, bijna voorbij. Aan de ene kant heb ik er erg veel zin in, een nieuw jaar, nieuwe kansen.... Een jaar waarin in waarschijnlijk 4 Havo afrond, op vakantie mag gaan naar Denmark en Tsjechie en mag genieten van wat het leven mij nog meer te bieden heeft. Dit was letterlijk en figuurlijk een bewogen jaar. Zo las ik dingen terug in mijn dagboek:

15-07-2009

"Het gaat helemaal niet goed. Ik heb teveel om over te schrijven. Ik voel me echt een loser, ga 1 stap vooruit en weer 6 terug. Ik wil niet meer afvallen, ik wil naar Oostenrijk."

19-09-2009

"Ik heb al een lange tijd niet in je geschreven, lief dagboek! Inmiddels ben ik alweer 15 jaar en zit ik in 4 Havo. Binnenkort ga ik naar Londen, alles gaat gelukkig alweer beter..."

20-09-2009

"Steeds meer begin in mezelf te worden, me veilig te voelen op de momenten wanneer ik tegen de anorexia vecht. Steeds meer kan ik genieten van het leven hoe het zou moeten zijn, vol: liefde, vreugde, blijdschap."

12-10-2009

"Ik vind Engeland echt geweldig! Vandaag zijn we naar Brighton geweest, hebben we stenen in de zee gegooid en zijn we naar Lush geweest...."

30-10-2009

" Ik kan mezelf steeds beter accepteren, maar loslaten....?"

13-11-2009

"Het leven kan best lastig zijn, vooral als je niet nutteloos wilt leven. Als alles zin moet hebben...."

18-11-2009

"Ik zit nu  terug te lezen in mijn dagboek en te lachen, dat ik me toch ZO druk over Londen heb gemaakt, dat snap ik echt niet. Ik zou zo weer terug gaan..."

8-12-2009

"Eigenlijk heeft een mens niet veel nodig om gelukkig te zijn. Een bed, muziek en gedachtes en pen en papier."

20-12-2009

"Ik smacht ernaar om uit huis te gaan en weg te zijn van al dat gezeur..." (erg puberaal, ahuum!)

GEEN VOORNEMENS

Voornemens, daar doe ik niet meer aan. Want uitkomen doen ze toch niet. Tja, ik heb niet meer het voornemen om af te vallen, want daar komt bij mij alleen maar narigheid van. ;) Nee, voornemens, dat is een beetje onzinnig. Alhoewel.... Je hebt bij jezelf altijd wel punten die je graag zou willen verbeteren. Ik wil eigenlijk wel echt van mijn nagelbijten af, wil mijn haar laten groeien, wil vaker Art-sites bekijken, minder computeren, meer lezen, meer schrijven, 4 Havo doorkomen, van mijn anorexia af, een vriendje... Etc etc. Allemaal wensen. Ik ga er ook wel aan werken denk ik. Maar echt drastische voornemens, neem ik niet meer.

Kind zijn

De vakantie is eindelijk begonnen en ja, die begon goed! Zaterdag eerst gewerkt, daarna poffertjes met opa en oma gegeten (jawel! Applaus!) en toen 's avonds nog naar de film! Leuk, leuk! Zondag, genoten van de sneeuw (vooral vanuit binnen op de bank ;) En vandaag naar oma geweest, een reuze iglo met joost gebouwd, geschilderd en pannenkoeken gegeten... Nu zit ik lekker eventjes te tikken. Inspiratie op te doen, voor een volgend stukje, een stukje herrinnering ( ik weet nu dat ik dit woord verkeerd schrijf maar ik heb ZO geen zin het op te zoeken hoe het WEL moet!) Tot nu toe heb ik alles goed onder de knie, voel ik me een beetje kind, ren door de sneeuw, val er (expres) in, lach, knuffel, eet kinderlijke dingen (rozijnen, pannenkoeken, appeltjes) maar dit alles voelt goed, echt goed. Ik kan even kind zijn, alles even vergeten. Heerlijk voelt dat....

IK EN MIJN NICHTJE!

Jij bent anders

Je had geheimen, iedereen had die. Die werden nooit maar dan ook nooit met een ander gedeeld. Je deed dingen, die je moest doen om te overleven. Ik wist niet dat dat zo moeilijk was. Het simpelweg op je benen blijven staan, in een rolstoel zitten. Alles kostte kracht en moeite. Tegen iedereen deed je aardig, maar diep van binnen was niemand aardig, zou je niemand als vrienden willen. Iedereen was zoals jij, gestoord, eetgestoord. Soms had je het gevoel dat je de enige was die knokte, dan wilde je wel iemand door elkaar rammelen en schreeuwen: "Het gaat hier wel potverdorie om je eigen leven! En dat niet alleen! Het doet je ouders veel verdriet, zoveel verdriet!" Een glaasje  melk en je kon je ouders weer zien in het weekend. Je had er zat van, dat iedereen de ouderrol probeerde over te nemen, zeggen dat ze je zo erg zouden missen als je zou vertrekken... Maar je wist dat dat niet zo was, zij verdienden er hun brood mee, het was hun een zorg minder, als je weg was. Het was gewoon werk, een baan. Net zoals een kapper, boer etc etc. Maar je miste niemand, echt niemand. Je zocht geen contact meer, ook niet als je er weg was. Het was een gevangenis. Het voelde alsof je nooit meer voor een tweede keer de fout in mocht gaan, anders kwam je daar weer terecht. Sommigen zaten er al voor de derde keer, waren bijna nooit meer thuis. Iedereen zei maar: "Jij, Amber, jij komt hier nooit meer terug! Jij bent anders, anders dan alle anderen..."

Zij

Het was een bonkend geluid dat continu door bleef gaan, waar geen einde aan leek te komen. Er was iemand van de ene kant van de kamer naar de andere aan het heen en weer rennen, continu heen en weer, heen en weer. Ik hoefde niet eens te zien wat er was. Het was alsof mijn ogen door de muur konden branden, mijn gedachteskon het me vertellen. Ik zag haar voor mij, ze was zo mooi, breekbaar, met haar witte huid en rode haar, met haar sierlijke handen en dikke lippen. Ik zag haar voor me, in zichzelf gekeerd, bezweet, rennen. Alsmaar rennen. Terwijl het buiten donker was, iedereen zijn nachtrust nam, gaf zij toe aan haar angst, probeerde ze zichzelf te kalmeren. Ik wist dat ze stil en rustig probeerde te doen, de "niet-slapenden" niet wakker te maken, maar haar bewegen kon niet in stilte. Elke keer, zou ze worden betrapt, bewust, met haar eigen geluid. Iedereen wist wat ze deed, niemand durfde het te zeggen. Iedereen wist, dat ze zelf precies zo waren, niemand kon en mocht elkaar verlinken. Dat deed je niet, zelfs niet als dat het je verder de afgrond in zou helpen....

/////

Mijn passie voor schrijven is er nog steeds. Gewoon dat gevoel, dat je een pen kunt pakken, het op het papier zetten en de letters laten vloeien. Waar het ook over gaat. Gelukkig gaat het beter met mij, heb of maak ik minder tijd om te schrijven op mijn weblog, maar ik weet ook wel dat het zonde is. En dat ik niet altijd hoef te schrijven over anorexia. Maar het is ook een gebrek aan inspiratie ben ik bang. En soms heb ik gewoon geen zin om alles erop te zetten, ik bedoel echt alles is openbaar, iedereen kan het lezen. Dat zijn soms wel de dingen waar ik mee zit, maar ik denk: "dit hoeft niet iedereen te weten". En dan zet ik het in mijn dagboek en is het HIJ die het kan lezen.